Robin Corbee en Annelies Spaargaren zijn de vaste columnisten van Schoorl Community.

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons
De Rijdende Columnist Schrijft:

1,5 meter afstand

De 1,5 meter-samenleving: we moeten er al een jaar in leven, maar we hebben er met zijn allen nog wel moeite mee. Mensen zijn kuddedieren, we willen dicht bij elkaar zijn, elkaar kunnen aanraken. Een drang die ik heel sterk voelde, toen ik mijn beste vriendin Ayesha mocht bezoeken in het revalidatiecentrum van Heliomare. Ik zag mezelf al naar haar toe racen en haar hand vastgrijpen. Fuck de 1,5 meter! Maar het liep net iets anders.
Allereerst is Ayesha’s kamer daar, klein en is het bed waar zij in ligt, groot. Tel daar nog een massieve rolstoel en een hulphond bij op en de ruimte is vol. Toen ik in de deuropening stond en naar binnen keek, dacht ik: ai, dit wordt proppen.
Taeke deed wat ik wilde doen: ondanks dat hij was aangelijnd, probeerde hij bij Ayesha op bed te springen. Zonder succes. De arme jongen wist niet wat hij met deze nieuwe situatie aan moest, er waren zoveel verleidingen: hij wilde Ayesha begroeten, de lekkere beterschapsmanden besnuffelen die overal verspreid stonden en met de knuffels spelen die naar hem loerden. Maar hij kon nergens bij, dus ging hij teleurgesteld piepend naast mij liggen.
Ik baalde net zo erg als Taeke, want het grote ziekenhuisbed zorgde ervoor dat ik wel afstand moest houden. Dus zwaaiden Ayesha en ik als begroeting en stuurde elkaar door de lucht een kus toe. De eerste minuten na ons weerzien waren daarom een beetje ongemakkelijk en bestonden voornamelijk uit voorzichtig inparkeren, zodat Taeke en ik niets zouden slopen.
Opgelucht kantelde ik mijn stoel achterover, keek omhoog en zei: ‘Je hebt een gat in je plafond.’
‘Jep, geen idee hoe hij daar is gekomen. Komt in ieder geval niet door mij.’
We keken elkaar aan en schoten in de lach. Dat zijn wij, lachend om alles, als twee meisjes van twaalf. Op een gegeven moment kwam er zelfs een verpleegster op het geluid af, om te kijken of alles wel goed ging, Ayesha’s bloeddruk bleek iets te hoog te zijn.
‘Geef mij maar de schuld’, zei ik grijnzend. ‘Geloof me, zodra ik weg ben, is alles weer normaal.’
Geen idee wat er zo grappig was aan die uitspraak, maar we schoten opnieuw in de lach en deze keer deed de verpleegster mee. ‘Lachen is gezond’, zei ze, ‘dus alsjeblieft, blijf nog even.’`
Ik heb het nooit zo op ziekenhuizen en revalidatiecentra, omdat het me aan ziekte en pijn doet denken, maar na die lachbuien was de lucht geklaard en was het uur dat ik kon blijven, veel te snel voorbij.
Iets wat ik de afgelopen jaren geleerd heb, is dat een thuis niet zozeer de plek is waar je bent, maar wordt gevormd door de mensen en dieren om je heen. Waar we ook zijn, in wat voor een bizarre situatie Ayesha en ik ons ook bevinden, onze vriendschap blijft ijzersterk. Zolang we kunnen blijven lachen – al is het dan op 1,5 meter afstand – weten we dat de wereld gewoon nog draait.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Neem dan een kijkje op mijn pagina: Robin Corbee Schrijft
... Bekijk meerBekijk minder
3 dagen geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:

1,5 meter afstand

De 1,5 meter-samenleving: we moeten er al een jaar in leven, maar we hebben er met zijn allen nog wel moeite mee. Mensen zijn kuddedieren, we willen dicht bij elkaar zijn, elkaar kunnen aanraken. Een drang die ik heel sterk voelde, toen ik mijn beste vriendin Ayesha mocht bezoeken in het revalidatiecentrum van Heliomare. Ik zag mezelf al naar haar toe racen en haar hand vastgrijpen. Fuck de 1,5 meter! Maar het liep net iets anders.
Allereerst is Ayesha’s kamer daar, klein en is het bed waar zij in ligt, groot. Tel daar nog een massieve rolstoel en een hulphond bij op en de ruimte is vol. Toen ik in de deuropening stond en naar binnen keek, dacht ik: ai, dit wordt proppen.
Taeke deed wat ik wilde doen: ondanks dat hij was aangelijnd, probeerde hij bij Ayesha op bed te springen. Zonder succes. De arme jongen wist niet wat hij met deze nieuwe situatie aan moest, er waren zoveel verleidingen: hij wilde Ayesha begroeten, de lekkere beterschapsmanden besnuffelen die overal verspreid stonden en met de knuffels spelen die naar hem loerden. Maar hij kon nergens bij, dus ging hij teleurgesteld piepend naast mij liggen.
Ik baalde net zo erg als Taeke, want het grote ziekenhuisbed zorgde ervoor dat ik wel afstand moest houden. Dus zwaaiden Ayesha en ik als begroeting en stuurde elkaar door de lucht een kus toe. De eerste minuten na ons weerzien waren daarom een beetje ongemakkelijk en bestonden voornamelijk uit voorzichtig inparkeren, zodat Taeke en ik niets zouden slopen.
Opgelucht kantelde ik mijn stoel achterover, keek omhoog en zei: ‘Je hebt een gat in je plafond.’
‘Jep, geen idee hoe hij daar is gekomen. Komt in ieder geval niet door mij.’
We keken elkaar aan en schoten in de lach. Dat zijn wij, lachend om alles, als twee meisjes van twaalf. Op een gegeven moment kwam er zelfs een verpleegster op het geluid af, om te kijken of alles wel goed ging, Ayesha’s bloeddruk bleek iets te hoog te zijn.
‘Geef mij maar de schuld’, zei ik grijnzend. ‘Geloof me, zodra ik weg ben, is alles weer normaal.’
 Geen idee wat er zo grappig was aan die uitspraak, maar we schoten opnieuw in de lach en deze keer deed de verpleegster mee. ‘Lachen is gezond’, zei ze, ‘dus alsjeblieft, blijf nog even.’`
Ik heb het nooit zo op ziekenhuizen en revalidatiecentra, omdat het me aan ziekte en pijn doet denken, maar na die lachbuien was de lucht geklaard en was het uur dat ik kon blijven, veel te snel voorbij. 
Iets wat ik de afgelopen jaren geleerd heb, is dat een thuis niet zozeer de plek is waar je bent, maar wordt gevormd door de mensen en dieren om je heen. Waar we ook zijn, in wat voor een bizarre situatie Ayesha en ik ons ook bevinden, onze vriendschap blijft ijzersterk. Zolang we kunnen blijven lachen – al is het dan op 1,5 meter afstand – weten we dat de wereld gewoon nog draait.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Neem dan een kijkje op mijn pagina: Robin Corbee Schrijft

Reactie op Facebook

Kunnen blijven lachen samen is een groot geschenk.

De Rijdende Columnist Schrijft:

Zangles

Mensen die herstellende zijn van corona, hebben baat bij zangles. Toen ik dat hoorde, dacht ik: logisch, vanwege de ademhalingsoefeningen voor verslechterde longen. Wat weet ik van ademhalingsoefeningen? Ik heb 1,5 jaar zangles gehad, die standaard met ademhalingsoefeningen begonnen.
Mijn zangcoach was een lieve vrouw, maar ze was ook autistisch, wat soms voor aparte gesprekken zorgde. Het voordeel was wel dat ze de oefeningen die ik moest doen, heel nauwkeurig voor mij opschreef. Ik zie het schrift waarin ze dat deed, nog steeds voor me.
Laten we eerlijk zijn: zodra iets moet, krijgen kinderen er een hekel aan. Voor mij waren dat de ademhalingsoefeningen. Ik voelde me een idioot, in en uit ademend, blazend, de seconden tellend. Maar als ik het niet deed, gaf mama mij een standje. Dat wil niet zeggen dat ze altijd goed met mijn zangcoach overweg kon.
Ik herinner me die keer dat mijn zangcoach iets nieuws wilde proberen en vroeg: ‘Kan je jouw voeten op de grond zetten?’
‘Eh, nee.’
Mijn zangcoach knipperde niet-begrijpend met haar ogen. ‘Maar dan kan je aarden, dat is goed voor je ademhaling.’
‘Maar ik kan niet lopen, ik kan niet staan.’
Haar ogen bleven vaag, de boodschap leek niet over te komen.
Meestal trok mama zich tijdens de lessen terug, maar nu kwam ze de woonkamer in. ‘Gaat alles goed hier?’
Mijn zangcoach, hopend op wat bijval, vroeg opnieuw: ‘Kan Robin met haar voeten op de grond gaan staan? Ik zou graag een nieuwe oefening met haar willen doen.’
Mijn moeder keek haar met grote ogen aan. ‘Nee.’
‘Echt niet?’
‘Nee! Als ik dat doe, zakt ze als een plumpudding in elkaar.’
Dit ongemak, in combinatie met de drukte van de middelbare school, zorgde er uiteindelijk voor dat ik met zangles gestopt ben. Maar de ademhalingsoefeningen zijn blijven hangen, ik gebruik ze vooral als ik gestrest ben. Dus ja, ik geloof dat zangles kan helpen om mensen de lucht in hun leven weer terug te geven. Maar zoek een goede leraar, eentje die jouw grenzen kent en weet of die te verleggen zijn.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Robin Corbee Schrijft
... Bekijk meerBekijk minder
1 week geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:

Zangles 

Mensen die herstellende zijn van corona, hebben baat bij zangles. Toen ik dat hoorde, dacht ik: logisch, vanwege de ademhalingsoefeningen voor verslechterde longen. Wat weet ik van ademhalingsoefeningen? Ik heb 1,5 jaar zangles gehad, die standaard met ademhalingsoefeningen begonnen.
Mijn zangcoach was een lieve vrouw, maar ze was ook autistisch, wat soms voor aparte gesprekken zorgde. Het voordeel was wel dat ze de oefeningen die ik moest doen, heel nauwkeurig voor mij opschreef. Ik zie het schrift waarin ze dat deed, nog steeds voor me.
Laten we eerlijk zijn: zodra iets moet, krijgen kinderen er een hekel aan. Voor mij waren dat de ademhalingsoefeningen. Ik voelde me een idioot, in en uit ademend, blazend, de seconden tellend. Maar als ik het niet deed, gaf mama mij een standje. Dat wil niet zeggen dat ze altijd goed met mijn zangcoach overweg kon.
Ik herinner me die keer dat mijn zangcoach iets nieuws wilde proberen en vroeg: ‘Kan je jouw voeten op de grond zetten?’
‘Eh, nee.’ 
Mijn zangcoach knipperde niet-begrijpend met haar ogen. ‘Maar dan kan je aarden, dat is goed voor je ademhaling.’
‘Maar ik kan niet lopen, ik kan niet staan.’
Haar ogen bleven vaag, de boodschap leek niet over te komen.
Meestal trok mama zich tijdens de lessen terug, maar nu kwam ze de woonkamer in. ‘Gaat alles goed hier?’
Mijn zangcoach, hopend op wat bijval, vroeg opnieuw: ‘Kan Robin met haar voeten op de grond gaan staan? Ik zou graag een nieuwe oefening met haar willen doen.’
Mijn moeder keek haar met grote ogen aan. ‘Nee.’
‘Echt niet?’
‘Nee! Als ik dat doe, zakt ze als een plumpudding in elkaar.’
Dit ongemak, in combinatie met de drukte van de middelbare school, zorgde er uiteindelijk voor dat ik met zangles gestopt ben. Maar de ademhalingsoefeningen zijn blijven hangen, ik gebruik ze vooral als ik gestrest ben. Dus ja, ik geloof dat zangles kan helpen om mensen de lucht in hun leven weer terug te geven. Maar zoek een goede leraar, eentje die jouw grenzen kent en weet of die te verleggen zijn.  
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Robin Corbee Schrijft

Reactie op Facebook

Wat een geweldig stukje weer. Bedankt.

✒️Column Annelies Spaargaren:

Veranderingen

Van angst naar moed

De situatie waarin we ons nu bevinden brengt veel verandering met zich mee.
Of we dit nu willen of niet, de wereld staat voor veel mensen op zijn kop: dingen lopen anders dan wij voor ogen hebben.
Als we bijvoorbeeld geconfronteerd worden met geldgebrek, verlies van een baan, een faillissement, of onze gezondheid bedreigd wordt, kan dit ons het gevoel geven dat onze wereld instort. Wanneer zoiets ons overkomt, zijn we niet goed meer in staat vanuit zelfverzekerdheid vol vertrouwen het leven tegemoet te treden.
De zekerheid is weggevallen en je voelt je overrompeld en ontredderd. Je mist geborgenheid. In plaats daarvan ervaar je ongeloof en verwarring over wat je overkomt. Ineens ervaar je het leven met al zijn grilligheid als bijzonder angstig en onveilig.
De vraag is dan: “Hoe kom je weer in contact met jouw levenslust als je je neerslachtig voelt omdat je onafhankelijkheid je is ontnomen?”
Als je bereid bent anders vanuit een geheel nieuw perspectief, tegen de wellicht uitzichtloze situatie waarin je je nu bevindt aan te kijken, kan dit je horizon verbreden!
Net als een rups voorbestemd is om te veranderen in een vlinder, moedigt dit ons ook aan, om ons leven over een andere boeg te gooien.
In plaats van je te laten meeslepen in jouw angst word je dan uitgenodigd net als een vlinder die van bloem tot bloem vliegt, vanuit ontvankelijkheid op ontdekkingstocht te gaan.
Het zet je aan je eigen creativiteit aan te spreken en te gebruiken, waardoor je nieuwe mogelijkheden en kansen ontdekt.

Hierbij daarom een mooie tekst om ons eraan te herinneren dat alles voorbij gaat.

Alles gaat voorbij

De zomer is voorbij, en de blaadjes gaan weer vallen.
Ik ervaar het leven als een stroom die mij van het ene moment in het andere brengt.
Net zoals gedachtes die komen en gaan, kloppen ervaringen op mijn deur.
Wetende dat elk moment weer overgaat in een nieuw moment. Niets is blijvend.
Dus voor iedereen die het nu moeilijk heeft: bloemen verwelken ook,
net zoals de blaadjes. Neem even wat afstand en kijk eens naar jezelf.
En ontdek dan dat iedere gebeurtenis, elke situatie en elke persoon je iets te leren heeft.
Alles wat je ervaart kan een uitdaging zijn meer te genieten
van al het wonderschone wat allemaal door God geschapen is.

Oude patronen kunnen daardoor wel degelijk losgelaten en omgezet worden in nieuwe inzichten. Dat kan heel bevrijdend zijn!
De bereidheid anders tegen je leven aan te kijken, vraagt van jou de moed om je open te stellen voor nieuwe mogelijkheden en zienswijzen.
Elk muntstuk, iedere medaille heeft immers altijd twee kanten.
Zo kun je leren dat er tegenover de zwarte kanten waar je tegenaan kijkt minstens evenveel witte kanten te ontdekken zijn. Wat we in ons leven meemaken hebben we lang niet altijd
in de hand. Maar we kunnen sowieso wél kiezen hoe we omgaan met datgene wat ons overkomt. Mislukkingen en teleurstellingen kun je dan ook beschouwen als jouw grootse leermeesters! Waarom dus een rups blijven als je een vlinder kan worden?
Vanuit het innerlijke weten en vertrouwen wens ik iedereen toe, dat juist in deze tijd, jullie je vleugels net als een prachtige vlinder opnieuw mogen uitslaan, om de wereld al fladderend tegemoet te treden. Ik moedig iedereen aan het wonder van het leven en de geschenken die jullie worden aangereikt, dankbaar te ontvangen.
Vol verwondering zal je dan ontdekken dat het leven voor jou vast nog veel
wonderbaarlijks te brengen heeft.

▪️Als je in staat bent anders tegen jouw werkelijkheid aan te kijken…
▪️Als je bereid bent te aanvaarden wat je niet bevalt…
▪️Als je er niet langer meer reactief op reageert, maar creatief mee om leert te gaan…

Als je de moed hebt actief de handen uit de mouwen te steken…. is de kans groot dat
Wonden veranderen in WONDEREN!
Reacties op mijn columns zijn welkom!

Annelies Spaargaren
Eye-Openers
E mail: info@eye-openers-therapy.com
Telefoon: 072-5317053
Website: www.eye-openers-therapy.com

#eyeopeners #schoorldoet
... Bekijk meerBekijk minder
2 weken geleden
✒️Column Annelies Spaargaren:

Veranderingen

Van angst naar moed

De situatie waarin we ons nu bevinden brengt veel verandering met zich mee. 
Of we dit nu willen of niet, de wereld staat voor veel mensen op zijn kop: dingen lopen anders dan wij voor ogen hebben.
Als we bijvoorbeeld geconfronteerd worden met geldgebrek, verlies van een baan, een faillissement, of onze gezondheid bedreigd wordt, kan dit ons het gevoel geven dat onze wereld instort. Wanneer zoiets ons overkomt, zijn we niet goed meer in staat vanuit zelfverzekerdheid vol vertrouwen het leven tegemoet te treden. 
De zekerheid is weggevallen en je voelt je overrompeld en ontredderd. Je mist geborgenheid. In plaats daarvan ervaar je ongeloof en verwarring over wat je overkomt. Ineens ervaar je het leven met al zijn grilligheid als bijzonder angstig en onveilig. 
De vraag is dan: “Hoe kom je weer in contact met jouw levenslust als je je neerslachtig voelt omdat je onafhankelijkheid je is ontnomen?” 
Als je bereid bent anders vanuit een geheel nieuw perspectief, tegen de wellicht uitzichtloze situatie waarin je je nu bevindt aan te kijken, kan dit je horizon verbreden! 
Net als een rups voorbestemd is om te veranderen in een vlinder, moedigt dit ons ook aan, om ons leven over een andere boeg te gooien. 
In plaats van je te laten meeslepen in jouw angst word je dan uitgenodigd net als een vlinder die van bloem tot bloem vliegt, vanuit ontvankelijkheid op ontdekkingstocht te gaan. 
Het zet je aan je eigen creativiteit aan te spreken en te gebruiken, waardoor je nieuwe mogelijkheden en kansen ontdekt. 

Hierbij daarom een mooie tekst om ons eraan te herinneren dat alles voorbij gaat.

Alles gaat voorbij

De zomer is voorbij, en de blaadjes gaan weer vallen.
Ik ervaar het leven als een stroom die mij van het ene moment in het andere brengt.
Net zoals gedachtes die komen en gaan, kloppen ervaringen op mijn deur.
Wetende dat elk moment weer overgaat in een nieuw moment. Niets is blijvend.
Dus voor iedereen die het nu moeilijk heeft: bloemen verwelken ook, 
net zoals de blaadjes. Neem even wat afstand en kijk eens naar jezelf. 
En ontdek dan dat iedere gebeurtenis, elke situatie en elke persoon je iets te leren heeft. 
Alles wat je ervaart kan een uitdaging zijn meer te genieten 
van al het wonderschone wat allemaal door God geschapen is.

Oude patronen kunnen daardoor wel degelijk losgelaten en omgezet worden in nieuwe inzichten. Dat kan heel bevrijdend zijn! 
De bereidheid anders tegen je leven aan te kijken, vraagt van jou de moed om je open te stellen voor nieuwe mogelijkheden en zienswijzen. 
Elk muntstuk, iedere medaille heeft immers altijd twee kanten. 
Zo kun je leren dat er tegenover de zwarte kanten waar je tegenaan kijkt minstens evenveel witte kanten te ontdekken zijn. Wat we in ons leven meemaken hebben we lang niet altijd 
in de hand. Maar we kunnen sowieso wél kiezen hoe we omgaan met datgene wat ons overkomt. Mislukkingen en teleurstellingen kun je dan ook beschouwen als jouw grootse leermeesters! Waarom dus een rups blijven als je een vlinder kan worden? 
Vanuit het innerlijke weten en vertrouwen wens ik iedereen toe, dat juist in deze tijd, jullie je vleugels net als een prachtige vlinder opnieuw mogen uitslaan, om de wereld al fladderend tegemoet te treden. Ik moedig iedereen aan het wonder van het leven en de geschenken die jullie worden aangereikt, dankbaar te ontvangen. 
Vol verwondering zal je dan ontdekken dat het leven voor jou vast nog veel 
wonderbaarlijks te brengen heeft.

▪️Als je in staat bent anders tegen jouw werkelijkheid aan te kijken…
▪️Als je bereid bent te aanvaarden wat je niet bevalt…
▪️Als je er niet langer meer reactief op reageert, maar creatief mee om leert te gaan… 

Als je de moed hebt actief de handen uit de mouwen te steken…. is de kans groot dat 
Wonden veranderen in WONDEREN!  
Reacties op mijn columns zijn welkom! 

Annelies Spaargaren 
Eye-Openers
E mail: info@eye-openers-therapy.com
Telefoon: 072-5317053
Website: www.eye-openers-therapy.com

#eyeopeners #schoorldoet

Reactie op Facebook

Ik vind er niet zoveel aan aan die column, ik zie het meer als een reclame verhaaltje, ga je naar de website die vermeld word kan je een boek kopen voor €75.-, ik vind dat overigens wel erg veel geld voor een boek maar dat is persoonlijk... Ik vind het ook niet iets om hier te plaatsen, een column is leuk maar om er nu meteen reclame bij te stoppen, want zo zie ik die vermelding van de website, vind ik jammer... Helaas, ik vind dit helemaal niks. 😎

Met heel veel aandacht Lees ik de columns van Annelies en leer er veel van ! Ik ben heel blij dat ze de columns in het Nieuwsblad van Bergen plaatst ! DANK JE WEL,Annelies.

De Rijdende Columnist Schrijft:

Beschermers

De vaccinatie tegen corona, neem je hem wel of niet? Ondanks mijn onzekerheid over eventuele bijwerkingen, heb ik ja gezegd. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de veiligheid van anderen. Toen ik de oproep kreeg voor de eerste vaccinatieronde, was ik er klaar voor, maar er speelde wel een vraag door mijn hoofd: wat moest ik met Taeke? Hem mocht ik vanwege de hygiënemaatregelen, niet meenemen. Taeke kan al even alleen zijn, maar stel dat ik last kreeg van bijwerkingen en langer moest blijven?
‘Ik wil wel op Taeke passen, als jij je daardoor beter voelt’, stelde Sintjin voor. Dat voorstel verwarmde mijn hart, omdat Taeke en hij niet de makkelijkste start hebben gehad.
Hoe anders was het toen Bindi in mijn leven kwam: Sintjin en zij waren direct de beste vriendjes. Als de mensen bij Hulphond Nederland dat hadden geweten, hadden ze daar vast iets van gezegd, maar op dat moment werd Sintjin niet bij de trainingen betrokken. Wel bij de trainingen met Taeke en dat heeft Sintjin geweten. Volgens mij was hij een beetje bang voor hulphondvrouw, Kitty. Logisch, want ze was ook behoorlijk streng: ‘Taeke niet aaien.’
‘Ik aai hem niet.’
‘Jawel, ik zie het je doen. Ik weet dat je Robin wilt helpen tijdens dit proces, maar door Taeke te aaien, je het wel tegen.’ Na deze strenge woorden, durfde Sintjin niet eens meer naar Taeke te kijken, wat Taeke zelf, heel vreemd vond. Was hij opeens onzichtbaar geworden?
Wat ik heel vervelend vond, was dat Sintjin zijn kleine gadgets zoals zijn oortjes, SD-kaartjes en USB-sticks liet slingeren, waar Taeke ze kon vinden.
‘Ruim je troep nou eens op’, heb ik meer dan eens tegen hem geroepen, ‘Taeke kan erin stikken!’
‘Sorry, maar dit was ook zo toen Bindi er nog was en zij had nooit interesse in mijn spullen.’
‘Taeke is Bindi niet!’
Als ik iets niet had verwacht, waren het onze verhitte discussies rondom Taeke. Maar met één ding had ik geen rekening gehouden: deze situatie was niet alleen nieuw voor mij, maar ook voor Sintjin. Zoals hij zelfs al zei, was hij Bindi gewend, maar Taeke en hij waren ook vreemden voor elkaar. Ik weet nog dat ik na die eerste paar weken dacht: gaan we ooit nog een relaxt weekend krijgen?
Het duurde even, maar de relaxte weekenden zijn teruggekeerd. Als we samen tv kijken, zie ik hoe Taeke zijn kop op Sintjin’s knie legt en Sintjin hem een aai geeft, bijna zonder daar zelf bij na te denken. Daar blijft het dan ook bij. Het is nog niet zover dat Taeke Sintjin’s bekende tred, achter een gesloten deur herkent, maar dat zal niet lang meer duren.
‘Weet je zeker dat je op Taeke wilt passen, als ik me laat vaccineren?’
‘Natuurlijk.’ Sintjin ging naast Taeke op de poef zitten. ‘Taeke kent mij, we zijn al best goede maatjes, toch?’
Taeke, verrast, gaf hem een vrolijke lik. Ik kon het niet laten om een foto van mijn twee favoriete mannen te maken.
Na mijn eerste prik, kwam ik terug in een rustig huis, waar Taeke in zijn mand lag te snurken en Sintjin achter zijn laptop zat te werken.
‘Is er nog iets interessants gebeurd terwijl ik weg was?’
‘Nee hoor, hij ging gewoon slapen.’ Sintjin stond op en gaf me een zoen. ‘Als je wilt dat ik ook op hem ga passen als jij de tweede prik krijgt, moet je het maar zeggen.’
Ik denk niet dat dat hoeft, de eerste prik is achter de rug en afgezien van een wat pijnlijke arm, heb ik verder nergens last van. Maar het is fijn om te weten dat mijn twee grootste beschermers, elkaar ook beschermen als dat nodig is.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Robin Corbee Schrijft
... Bekijk meerBekijk minder
2 weken geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:  

Beschermers 

De vaccinatie tegen corona, neem je hem wel of niet? Ondanks mijn onzekerheid over eventuele bijwerkingen, heb ik ja gezegd. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de veiligheid van anderen. Toen ik de oproep kreeg voor de eerste vaccinatieronde, was ik er klaar voor, maar er speelde wel een vraag door mijn hoofd: wat moest ik met Taeke? Hem mocht ik vanwege de hygiënemaatregelen, niet meenemen. Taeke kan al even alleen zijn, maar stel dat ik last kreeg van bijwerkingen en langer moest blijven?
‘Ik wil wel op Taeke passen, als jij je daardoor beter voelt’, stelde Sintjin voor. Dat voorstel verwarmde mijn hart, omdat Taeke en hij niet de makkelijkste start hebben gehad.
Hoe anders was het toen Bindi in mijn leven kwam: Sintjin en zij waren direct de beste vriendjes. Als de mensen bij Hulphond Nederland dat hadden geweten, hadden ze daar vast iets van gezegd, maar op dat moment werd Sintjin niet bij de trainingen betrokken. Wel bij de trainingen met Taeke en dat heeft Sintjin geweten. Volgens mij was hij een beetje bang voor hulphondvrouw, Kitty. Logisch, want ze was ook behoorlijk streng: ‘Taeke niet aaien.’
‘Ik aai hem niet.’
‘Jawel, ik zie het je doen. Ik weet dat je Robin wilt helpen tijdens dit proces, maar door Taeke te aaien, je het wel tegen.’ Na deze strenge woorden, durfde Sintjin niet eens meer naar Taeke te kijken, wat Taeke zelf, heel vreemd vond. Was hij opeens onzichtbaar geworden?
Wat ik heel vervelend vond, was dat Sintjin zijn kleine gadgets zoals zijn oortjes, SD-kaartjes en USB-sticks liet slingeren, waar Taeke ze kon vinden. 
‘Ruim je troep nou eens op’, heb ik meer dan eens tegen hem geroepen, ‘Taeke kan erin stikken!’
‘Sorry, maar dit was ook zo toen Bindi er nog was en zij had nooit interesse in mijn spullen.’
‘Taeke is Bindi niet!’
Als ik iets niet had verwacht, waren het onze verhitte discussies rondom Taeke. Maar met één ding had ik geen rekening gehouden: deze situatie was niet alleen nieuw voor mij, maar ook voor Sintjin. Zoals hij zelfs al zei, was hij Bindi gewend, maar Taeke en hij waren ook vreemden voor elkaar. Ik weet nog dat ik na die eerste paar weken dacht: gaan we ooit nog een relaxt weekend krijgen?
Het duurde even, maar de relaxte weekenden zijn teruggekeerd. Als we samen tv kijken, zie ik hoe Taeke zijn kop op Sintjin’s knie legt en Sintjin hem een aai geeft, bijna zonder daar zelf bij na te denken. Daar blijft het dan ook bij. Het is nog niet zover dat Taeke Sintjin’s bekende tred, achter een gesloten deur herkent, maar dat zal niet lang meer duren. 
‘Weet je zeker dat je op Taeke wilt passen, als ik me laat vaccineren?’
‘Natuurlijk.’ Sintjin ging naast Taeke op de poef zitten. ‘Taeke kent mij, we zijn al best goede maatjes, toch?’
Taeke, verrast, gaf hem een vrolijke lik. Ik kon het niet laten om een foto van mijn twee favoriete mannen te maken.
Na mijn eerste prik, kwam ik terug in een rustig huis, waar Taeke in zijn mand lag te snurken en Sintjin achter zijn laptop zat te werken.
‘Is er nog iets interessants gebeurd terwijl ik weg was?’
‘Nee hoor, hij ging gewoon slapen.’ Sintjin stond op en gaf me een zoen. ‘Als je wilt dat ik ook op hem ga passen als jij de tweede prik krijgt, moet je het maar zeggen.’
Ik denk niet dat dat hoeft, de eerste prik is achter de rug en afgezien van een wat pijnlijke arm, heb ik verder nergens last van. Maar het is fijn om te weten dat mijn twee grootste beschermers, elkaar ook beschermen als dat nodig is.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Robin Corbee Schrijft

Reactie op Facebook

Fijn dat het zo goed ging

De Rijdende Columnist Schrijft:

Kopje ijs

Heel Nederland is in de ban van het ijs. Ik niet, ik heb een hekel aan ijs, omdat het de wegen voor mij haast onbegaanbaar maakt. Toch wil ik het deze week over ijs hebben. Niet over natuurijs, maar over een kopje ijs.
Sintjin vroeg mij laatst waarom ik zoveel mokken in de kast heb staan. ‘Je gebruikt ze niet’, zei hij. ‘Je hebt twee aangepaste bekers voor de koffie en de thee, waarom heb je deze dan?’
‘Omdat ik het leuk vind’, zei ik schouderophalend, ‘omdat er mooie herinneringen aan kleven. En hé, dat ik er niet uit drink, betekent niet dat ze niet gebruikt worden.’
Mijn ouders drinken geregeld uit een van die mokken, maar de creatiefste manier van mokgebruik, was op 6 december, samen met mijn lieve vriendin, Ayesha.
Sintjin vierde Sinterklaas bij zijn ouders en dus hadden Ayesha en ik een zeldzaam meidenweekend. Compleet met slechte films, veel gelach, pizza en ijs.
Toen de pizzakoerier onze bestelling afleverde, trok Ayesha een moeilijk gezicht. ‘Oeps, ik denk dat ik een foutje heb gemaakt toen ik de bestelling plaatste.’ Ze liet mij het ijs zien. Niet de twee kleine bakjes die wij in gedachten hadden, maar twee emmers waar makkelijk vier porties uit te halen waren.
‘Oké, we doen een emmer in de vriezer en verdelen de ander over twee schaaltjes’, stelde ik voor.
‘Prima idee. Waar staan die?’
‘Middelste kastje, onderste plank.’
Ik had het bijna goed: de schaaltjes stonden inderdaad in de middelste keukenkast, maar dan op de bovenste plank. Waar we geen van beiden bij konden.
‘Wat doen we nu? Kan je de dames van de zorg om hulp vragen?’
‘Nee, die zijn iemand aan het douchen, dat duurt nog wel even.’ Mijn blik ging terug naar de onderste plank. ‘Waarom verdelen we het ijs niet in twee mokken? Daar kunnen we wel bij.’
Ayesha lachte. ‘Waarom ook niet? Het zou kunnen werken.’
Zoals te zien is op de foto, werkte het inderdaad. Ik hoor het mezelf nog grinnikend zeggen. ‘Eindelijk, worden die mokken ook nog eens gebruikt.’
Niet veel later was het voor Ayesha tijd om te gaan. ‘Wil je die emmer ijs mee naar huis?’, vroeg ik haar.
‘Nee joh, laat in de vriezer staan, dan hebben Sintjin en jij nog iets lekkers voor volgend weekend. Love you!’
‘Love you too.’

“Love you too.” Wat ben ik blij dat wij met die woorden afscheid van elkaar hebben genomen, Ayes, want acht dagen later belandde jij volkomen onverwacht in het ziekenhuis. Gelukkig krabbel je weer op en kunnen we elkaar zien, ook al is dat via de telefoon en niet bij mij thuis. Ik wil nog iets heel belangrijks tegen je zeggen, namelijk… Gefeliciteerd met je verjaardag! Ik weet dat je mijn stukjes altijd leest, dus stuur ik een zoen met deze column mee. Zodra het weer kan, nemen we een kopje ijs en proosten we op jou.
#derijdendecolumnist
... Bekijk meerBekijk minder
3 weken geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:

Kopje ijs 

Heel Nederland is in de ban van het ijs. Ik niet, ik heb een hekel aan ijs, omdat het de wegen voor mij haast onbegaanbaar maakt.  Toch wil ik het deze week over ijs hebben. Niet over natuurijs, maar over een kopje ijs.
Sintjin vroeg mij laatst waarom ik zoveel mokken in de kast heb staan. ‘Je gebruikt ze niet’, zei hij. ‘Je hebt twee aangepaste bekers voor de koffie en de thee, waarom heb je deze dan?’
‘Omdat ik het leuk vind’, zei ik schouderophalend, ‘omdat er mooie herinneringen aan kleven. En hé, dat ik er niet uit drink, betekent niet dat ze niet gebruikt worden.’
Mijn ouders drinken geregeld uit een van die mokken, maar de creatiefste manier van mokgebruik, was op 6 december, samen met mijn lieve vriendin, Ayesha.
Sintjin vierde Sinterklaas bij zijn ouders en dus hadden Ayesha en ik een zeldzaam meidenweekend. Compleet met slechte films, veel gelach, pizza en ijs.
Toen de pizzakoerier onze bestelling afleverde, trok Ayesha een moeilijk gezicht. ‘Oeps, ik denk dat ik een foutje heb gemaakt toen ik de bestelling plaatste.’ Ze liet mij het ijs zien. Niet de twee kleine bakjes die wij in gedachten hadden, maar twee emmers waar makkelijk vier porties uit te halen waren.
‘Oké, we doen een emmer in de vriezer en verdelen de ander over twee schaaltjes’, stelde ik voor.
‘Prima idee. Waar staan die?’
‘Middelste kastje, onderste plank.’
Ik had het bijna goed: de schaaltjes stonden inderdaad in de middelste keukenkast, maar dan op de bovenste plank. Waar we geen van beiden bij konden.
‘Wat doen we nu? Kan je de dames van de zorg om hulp vragen?’
‘Nee, die zijn iemand aan het douchen, dat duurt nog wel even.’ Mijn blik ging terug naar de onderste plank. ‘Waarom verdelen we het ijs niet in twee mokken? Daar kunnen we wel bij.’
Ayesha lachte. ‘Waarom ook niet? Het zou kunnen werken.’
Zoals te zien is op de foto, werkte het inderdaad. Ik hoor het mezelf nog grinnikend zeggen. ‘Eindelijk, worden die mokken ook nog eens gebruikt.’
Niet veel later was het voor Ayesha tijd om te gaan. ‘Wil je die emmer ijs mee naar huis?’, vroeg ik haar.
‘Nee joh, laat in de vriezer staan, dan hebben Sintjin en jij nog iets lekkers voor volgend weekend. Love you!’
‘Love you too.’

“Love you too.” Wat ben ik blij dat wij met die woorden afscheid van elkaar hebben genomen, Ayes, want acht dagen later belandde jij volkomen onverwacht in het ziekenhuis. Gelukkig krabbel je weer op en kunnen we elkaar zien, ook al is dat via de telefoon en niet bij mij thuis. Ik wil nog iets heel belangrijks tegen je zeggen, namelijk… Gefeliciteerd met je verjaardag! Ik weet dat je mijn stukjes altijd leest, dus stuur ik een zoen met deze column mee. Zodra het weer kan, nemen we een kopje ijs en proosten we op jou.
#derijdendecolumnist
✒️Column Annelies Spaargaren:
BEVRIJDING

De gevolgen van de crisis die het Coronavirus veroorzaakt zijn groot.
We worden op onszelf teruggeworpen en zo gedwongen te kijken wat dit met ons doet.
Allerlei zekerheden dreigen ons te ontvallen.
Als we te maken krijgen met onzekerheid kan dit angst en paniek veroorzaken, waardoor we
ons machteloos, radeloos, wanhopig of verslagen voelen en ontgoocheld zijn.
Het kan zijn dat dit allerlei negatieve gedachten en beperkende overtuigingen meebrengt die
we dan als ballast met ons meedragen. Net als een pakezel die overbelast is, zakt de moed ons
daardoor in de schoenen. De wens om lichter bepakt door het leven te gaan lijkt daardoor
onvervulbaar!

Dat vraagt van ons om anders tegen ons leven aan te kijken en gehoor te geven aan ons verlangen naar bevrijding. De enige vrijheid die we als mens hebben, hangt in feite samen met de keus om op een andere manier naar onze problemen te kijken. Dan pas is er sprake van innerlijke vrijheid.
Dit is immers waar we allemaal ten diepste zo naar verlangen.

Het is daarbij aan de orde om veranderingen te aanvaarden en in te zien dat er geen enkele
zekerheid in het leven is, behalve die van de verandering. Soms moet je offers brengen en je
verwachtingen loslaten. Pas als je bereid bent tot volledige overgave, ontstaat er ruimte om
andere wegen te bewandelen. Als je de moed hebt je over te overgeven aan de verandering,
zul je je opnieuw geïnspireerd en bezield voelen, krijg je nieuwe ideeën en ingevingen en
kun je allerlei mogelijkheden creëren.

Daarom is het van belang om te luisteren naar je innerlijke stem, die je kan vertellen wat nodig is.
Blijf positief kijken naar de toekomst. Je wordt dan weer de architect en regisseur van je eigen
leven. Laat je welbevinden niet afhankelijk meer zijn van de huidige omstandigheden.
Door vrede te hebben met je onvrede en alles wat pijnlijk is te omarmen, zul je beter in staat
zijn de angst die daarmee samenhangt, los te laten.
Als het herfst wordt zie je dat de bomen hun bladeren loslaten.
Wat er op een dieper niveau gebeurt is dat de boom zijn energie naar binnen trekt en als gevolg hiervan vallen de bladeren. Zo ontstaat in de boom nieuwe kracht, die in het voorjaar als nieuw leven weer tevoorschijn komt.

Ik wens jou toe ook toe om net als een boom stevig in je kracht te blijven staan.
Alles wat op je pad komt kan je dan met opgeheven hoofd, kalm en moedig tegemoet treden.

Annelies Spaargaren

Eye-Openers
E mail: info@eye-openers-therapy.com
Telefoon: 072-5317053
Website: www.eye-openers-therapy.com

#eyeopeners #schoorldoet
... Bekijk meerBekijk minder
4 weken geleden
✒️Column Annelies Spaargaren:
BEVRIJDING
  
De gevolgen van de crisis die het Coronavirus veroorzaakt zijn groot. 
We worden op onszelf teruggeworpen en zo gedwongen te kijken wat dit met ons doet. 
Allerlei zekerheden dreigen ons te ontvallen. 
Als we te maken krijgen met onzekerheid kan dit angst en paniek veroorzaken, waardoor we 
ons machteloos, radeloos, wanhopig of verslagen voelen en ontgoocheld zijn.
Het kan zijn dat dit allerlei negatieve gedachten en beperkende overtuigingen meebrengt die 
we dan als ballast met ons meedragen. Net als een pakezel die overbelast is, zakt de moed ons 
daardoor in de schoenen. De wens om lichter bepakt door het leven te gaan lijkt daardoor 
onvervulbaar!

Dat vraagt van ons om anders tegen ons leven aan te kijken en gehoor te geven aan ons verlangen naar bevrijding. De enige vrijheid die we als mens hebben, hangt in feite samen met de keus om op een andere manier naar onze problemen te kijken. Dan pas is er sprake van innerlijke vrijheid.
Dit is immers waar we allemaal ten diepste zo naar verlangen.

Het is daarbij aan de orde om veranderingen te aanvaarden en in te zien dat er geen enkele 
zekerheid in het leven is, behalve die van de verandering. Soms moet je offers brengen en je 
verwachtingen loslaten. Pas als je bereid bent tot volledige overgave, ontstaat er ruimte om 
andere wegen te bewandelen. Als je de moed hebt je over te overgeven aan de verandering, 
zul je je opnieuw geïnspireerd en bezield voelen, krijg je nieuwe ideeën en ingevingen en 
kun je allerlei mogelijkheden creëren.

Daarom is het van belang om te luisteren naar je innerlijke stem, die je kan vertellen wat nodig is.
Blijf positief kijken naar de toekomst. Je wordt dan weer de architect en regisseur van je eigen 
leven. Laat je welbevinden niet afhankelijk meer zijn van de huidige omstandigheden.
Door vrede te hebben met je onvrede en alles wat pijnlijk is te omarmen, zul je beter in staat 
zijn de angst die daarmee samenhangt, los te laten.
Als het herfst wordt zie je dat de bomen hun bladeren loslaten. 
Wat er op een dieper niveau gebeurt is dat de boom zijn energie naar binnen trekt en als gevolg hiervan vallen de bladeren. Zo ontstaat in de boom nieuwe kracht, die in het voorjaar als nieuw leven weer tevoorschijn komt.

Ik wens jou toe ook toe om net als een boom stevig in je kracht te blijven staan.
Alles wat op je pad komt kan je dan met opgeheven hoofd, kalm en moedig tegemoet treden. 

Annelies Spaargaren

Eye-Openers 
E mail: info@eye-openers-therapy.com                                                    
Telefoon: 072-5317053
Website: www.eye-openers-therapy.com   

#eyeopeners #schoorldoet

Reactie op Facebook

Prima stuk Annelies! Helemaal mee eens. Soms vind ik het evenwel het helemaal omarmen van je pijn heel onprettig voelen.

Heel mooi 🌸💚✨

De Rijdende Columnist Schrijft:

Woord vooraf: deze column gaat over een rode oortjes-moment bij de pedicure. Zij was bij mij voor een medische reden, dit mag gelukkig nog wel. 🙂

Rode oortjes

Het is nooit stil bij mij in huis: het klokje tikt, er wordt een boek voorgelezen, er staat een podcast aan of ik blèr met muziek mee, terwijl ik zelf op het toetsenbord tik.
De dag begint meestal met een luisterboek, ik vind het heerlijk om zo wakker te worden. De dames van de zorg maakt het niets uit, zij horen niet wat er gezegd wordt. Ik luister graag naar moordmysteries en zelfs dan geven ze geen krimp.
Ik dacht dat mijn voorkeur voor moord en doodslag niemand opviel, totdat een monteur mijn rolstoel kwam repareren en verbaasd vroeg: ‘Geen moordende vrouwen dit keer?’
Ik weet nog dat ik bloosde en iets mompelde in de trant van dat ik alle afleveringen al had gezien. Het is waar, mijn voorkeur ligt bij twee extremen: ik word gefascineerd door de vraag waarom mensen moorden, maar ik kan ook van een erotische roman genieten. Ik moet toegeven dat ik met dat laatste, voorzichtiger ben wat luisterboeken betreft. Meestal luister ik die als ik alleen ben en in de zeldzame gevallen dat ik tijdens die momenten verzorgd word, kies ik voor een Engelse voorlezer met een zwaar accent. Als ik de voorleessnelheid dan nog iets versnel, kan niemand het meer volgen, behalve ik. Tenminste, dat dacht ik.
Ik heb ook een koptelefoon op als de pedicure komt, puur om het geluid van de apparatuur dat zij meeneemt, te kunnen dempen. Ik kan niet goed tegen het geluid, ik word er meestal spastisch van en wil de pedicure niet tegenwerken. Waarom ik het deze keer niet deed, weet ik niet. Misschien vond ik het asociaal van mezelf om voor de zoveelste keer met een koptelefoon op voor haar te zitten, misschien wilde ik kijken hoeveel mijn lijf nu aankon, misschien wilde ik Taeke goed in de gaten houden. Wat de reden ook was, de koptelefoon was af, maar het luisterboek stond aan. Before, het vijfde deel in de After-serie, erotischer kan bijna niet. Maar ik had de voorleessnelheid op het maximum gezet en de man die het voorlas, had zo’n dik Amerikaans accent, dat zelfs ik soms moeite had om hem te verstaan. Geen vuiltje aan de lucht dus, totdat de pedicure haar wenkbrauwen fronste en vroeg: ‘Is hij haar nu aan het ontmaagden?’
‘Eh, ja.’ Ik schoot in de lach. ‘Sorry, ik had niet verwacht dat je het op deze snelheid zou kunnen volgen.’
‘Oh, ik kan het prima volgen.’ Nu lachte zij ook.
‘Nogmaals sorry, ik zal het uitzetten.’
‘Hoeft niet hoor, ik ben hier alleen voor een medisch noodgeval, verder moet jij lekker doen wat je wilt.’
De behandeling, hoe pijnlijk ook, zorgde toch nog voor wat gegniffel. Vrijheid, blijheid, maar in het vervolg hou ik de erotische romans toch echt voor mezelf.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Neem dan een kijkje op mijn pagina: Robin Corbee Schrijft
... Bekijk meerBekijk minder
1 maand geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:

Woord vooraf: deze column gaat over een rode oortjes-moment bij de pedicure. Zij was bij mij voor een medische reden, dit mag gelukkig nog wel. :)

Rode oortjes

Het is nooit stil bij mij in huis: het klokje tikt, er wordt een boek voorgelezen, er staat een podcast aan of ik blèr met muziek mee, terwijl ik zelf op het toetsenbord tik.
De dag begint meestal met een luisterboek, ik vind het heerlijk om zo wakker te worden. De dames van de zorg maakt het niets uit, zij horen niet wat er gezegd wordt. Ik luister graag naar moordmysteries en zelfs dan geven ze geen krimp.
Ik dacht dat mijn voorkeur voor moord en doodslag niemand opviel, totdat een monteur mijn rolstoel kwam repareren en verbaasd vroeg: ‘Geen moordende vrouwen dit keer?’
Ik weet nog dat ik bloosde en iets mompelde in de trant van dat ik alle afleveringen al had gezien. Het is waar, mijn voorkeur ligt bij twee extremen: ik word gefascineerd door de vraag waarom mensen moorden, maar ik kan ook van een erotische roman genieten. Ik moet toegeven dat ik met dat laatste, voorzichtiger ben wat luisterboeken betreft. Meestal luister ik die als ik alleen ben en in de zeldzame gevallen dat ik tijdens die momenten verzorgd word, kies ik voor een Engelse voorlezer met een zwaar accent. Als ik de voorleessnelheid dan nog iets versnel, kan niemand het meer volgen, behalve ik. Tenminste, dat dacht ik.
Ik heb ook een koptelefoon op als de pedicure komt, puur om het geluid van de apparatuur dat zij meeneemt, te kunnen dempen. Ik kan niet goed tegen het geluid, ik word er meestal spastisch van en wil de pedicure niet tegenwerken. Waarom ik het deze keer niet deed, weet ik niet. Misschien vond ik het asociaal van mezelf om voor de zoveelste keer met een koptelefoon op voor haar te zitten, misschien wilde ik kijken hoeveel mijn lijf nu aankon, misschien wilde ik Taeke goed in de gaten houden. Wat de reden ook was, de koptelefoon was af, maar het luisterboek stond aan. Before, het vijfde deel in de After-serie, erotischer kan bijna niet. Maar ik had de voorleessnelheid op het maximum gezet en de man die het voorlas, had zo’n dik Amerikaans accent, dat zelfs ik soms moeite had om hem te verstaan. Geen vuiltje aan de lucht dus, totdat de pedicure haar wenkbrauwen fronste en vroeg: ‘Is hij haar nu aan het ontmaagden?’
‘Eh, ja.’ Ik schoot in de lach. ‘Sorry, ik had niet verwacht dat je het op deze snelheid zou kunnen volgen.’
‘Oh, ik kan het prima volgen.’ Nu lachte zij ook.
‘Nogmaals sorry, ik zal het uitzetten.’
‘Hoeft niet hoor, ik ben hier alleen voor een medisch noodgeval, verder moet jij lekker doen wat je wilt.’
De behandeling, hoe pijnlijk ook, zorgde toch nog voor wat gegniffel. Vrijheid, blijheid, maar in het vervolg hou ik de erotische romans toch echt voor mezelf.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Neem dan een kijkje op mijn pagina: Robin Corbee Schrijft
De Rijdende Columnist Schrijft:

Boodschappen doen: corona-stijl

Je kijkt om je heen en denkt: wat is de wereld veranderd! Herkent u dit gevoel, lieve lezer? Ik had het laatst, toen ik samen met Sintjin en Taeke boodschappen deed. Twee jaar geleden deed ik dat nog samen met Bindi. Een wandeling naar de Appie was voor ons een vaste prik. Meestal gingen we drie keer in de week, omdat ik niet al mijn benodigde boodschappen in een keer mee kon nemen. Erg vond ik het niet, want Bindi en ik konden het samen af. Oké, ik moest een wildvreemde om hulp vragen als ik niet bij iets uit het schap kon, maar dat vond ik normaal.
Hoe anders is het nu: vanaf maart 2020 mogen mensen niet dichter dan 1,5 meter bij elkaar in de buurt komen, laat staan iemand iets aangeven. Daarom doe ik sindsdien een keer in de week boodschappen samen met Sintjin. Vanaf oktober gaat Taeke met ons mee. Niet dat hij veel kan doen, maar zo leert hij om zich op mij te focussen, in een supermarkt vol verleidingen.
Baliewerk was een van Bindi’s favoriete bezigheden. De eerste keer dat ze mijn portemonnee succesvol aan de kassajuffrouw gaf, was ze zo enthousiast, dat ze met vier poten tegelijk op de balie sprong. Ik hoop dat Taeke het ook mag leren, het zou mij heel wat gestuntel met mijn pinpas schelen, maar ik heb mijn twijfels. Misschien wordt pinnen met de pinpas echt het nieuwe normaal en blijven vreemden mij gek aankijken als ik hen om hulp vraag. Hoewel ik het niet hoop. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het gezellig om samen met Sintjin boodschappen te doen, maar ik mis mijn zelfstandigheid wel een beetje.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Robin Corbee Schrijft
... Bekijk meerBekijk minder
1 maand geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:

Boodschappen doen: corona-stijl 

Je kijkt om je heen en denkt: wat is de wereld veranderd! Herkent u dit gevoel, lieve lezer? Ik had het laatst, toen ik samen met Sintjin en Taeke boodschappen deed. Twee jaar geleden deed ik dat nog samen met Bindi. Een wandeling naar de Appie was voor ons een vaste prik. Meestal gingen we drie keer in de week, omdat ik niet al mijn benodigde boodschappen in een keer mee kon nemen. Erg vond ik het niet, want Bindi en ik konden het samen af. Oké, ik moest een wildvreemde om hulp vragen als ik niet bij iets uit het schap kon, maar dat vond ik normaal. 
Hoe anders is het nu: vanaf maart 2020 mogen mensen niet dichter dan 1,5 meter bij elkaar in de buurt komen, laat staan iemand iets aangeven. Daarom doe ik sindsdien een keer in de week boodschappen samen met Sintjin. Vanaf oktober gaat Taeke met ons mee. Niet dat hij veel kan doen, maar zo leert hij om zich op mij te focussen, in een supermarkt vol verleidingen.
Baliewerk was een van Bindi’s favoriete bezigheden. De eerste keer dat ze mijn portemonnee succesvol aan de kassajuffrouw gaf, was ze zo enthousiast, dat ze met vier poten tegelijk op de balie sprong. Ik hoop dat Taeke het ook mag leren, het zou mij heel wat gestuntel met mijn pinpas schelen, maar ik heb mijn twijfels. Misschien wordt pinnen met de pinpas echt het nieuwe normaal en blijven vreemden mij gek aankijken als ik hen om hulp vraag. Hoewel ik het niet hoop. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het gezellig om samen met Sintjin boodschappen te doen, maar ik mis mijn zelfstandigheid wel een beetje.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Robin Corbee Schrijft

Reactie op Facebook

Hopelijk wordt het snel weer normaal al die afstandelijkheid is verschrikkelijk! Zeker voor jouw, waar hulp soms hard nodig is om zo zelfstandig mogelijk te blijven! Gelukkig zijn er nog een hoop normale en goede mensen

De Rijdende Columnist Schrijft:

Doorgeefboek

Wordt het fysieke boek met uitsterven bedreigd? Ik durf het haast niet te zeggen, maar ik ben bang van wel. Boeken zijn niet meer zo populair als vroeger en deze tweede lockdown helpt ook niet mee: boekhandels zijn hun inkomsten kwijt. Schrijvers roepen hun lezers via social media op om hun favoriete boek bij hun boekhandel te bestellen, maar ik weet niet of dit gaat helpen.
Ik moet toegeven dat ik zelf nog maar zelden een boek bestel. Dat hoeft vaak niet als je een luisterbieb op zak hebt. Toch puilen mijn echte boekenkasten nog steeds uit, daarom heeft mijn moeder mij een tijdje geleden geholpen met het uitruimen van de kasten: welke verhalen zijn blijvertjes en welke mogen weg? Dat leverde wel twee grote stapels op, maar wat doe je daar vervolgens mee? Boeken weggooien vind ik zonde, meestal geef ik ze door aan een volgende lezer. Maar ik heb niet zoveel lezers in mijn vriendenkring en diegenen die dat wel zijn, hebben meestal dezelfde boeken in hun boekenkast staan.
Een minibieb is ook een prima manier om boeken een tweede leven te geven, winkelcentrum Middenwaard heeft er eentje voor kinderen. Ik heb er wel eens over nagedacht om een paar van mijn boeken daarheen te brengen, totdat ik zag wat er met die boeken gebeurde. Naast die minibieb zit Bagels & Beans en ik zat net van mijn bagel te genieten, toen ik een prentenboek voor mijn wielen zag liggen: zijn bladzijden gescheurd en zijn rug geknakt. Ik had direct geen trek meer, zette Storytel aan en ging naar huis.
Mijn lezers weten dat ik verslaafd ben aan Storytel, betekent dit dat er helemaal geen nieuwe boeken mijn huis meer binnenkomen? Absoluut niet! Voor Kerstmis mocht ik van Sintjin een boekenserie uitkiezen en ik koos voor vijf boeken van Rick Riordan, een van mijn favoriete schrijvers. Toen ze binnenkwamen, kon ik niet stilzitten van enthousiasme, iets wat Sintjin erg leuk vond om te zien. Boeken waarvan ik weet dat ik ze meer dan een keer ga lezen, koop ik nog wel en ik hoop dat meer mensen dit doen, zo blijven de boekhandels hopelijk overeind.
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Neem dan een kijkje op: Robin Corbee Schrijft
... Bekijk meerBekijk minder
1 maand geleden
De Rijdende Columnist Schrijft:

Doorgeefboek 

Wordt het fysieke boek met uitsterven bedreigd? Ik durf het haast niet te zeggen, maar ik ben bang van wel. Boeken zijn niet meer zo populair als vroeger en deze tweede lockdown helpt ook niet mee: boekhandels zijn hun inkomsten kwijt. Schrijvers roepen hun lezers via social media op om hun favoriete boek bij hun boekhandel te bestellen, maar ik weet niet of dit gaat helpen.
Ik moet toegeven dat ik zelf nog maar zelden een boek bestel. Dat hoeft vaak niet als je een luisterbieb op zak hebt. Toch puilen mijn echte boekenkasten nog steeds uit, daarom heeft mijn moeder mij een tijdje geleden geholpen met het uitruimen van de kasten: welke verhalen zijn blijvertjes en welke mogen weg? Dat leverde wel twee grote stapels op, maar wat doe je daar vervolgens mee? Boeken weggooien vind ik zonde, meestal geef ik ze door aan een volgende lezer. Maar ik heb niet zoveel lezers in mijn vriendenkring en diegenen die dat wel zijn, hebben meestal dezelfde boeken in hun boekenkast staan.
Een minibieb is ook een prima manier om boeken een tweede leven te geven, winkelcentrum Middenwaard heeft er eentje voor kinderen. Ik heb er wel eens over nagedacht om een paar van mijn boeken daarheen te brengen, totdat ik zag wat er met die boeken gebeurde. Naast die minibieb zit Bagels & Beans en ik zat net van mijn bagel te genieten, toen ik een prentenboek voor mijn wielen zag liggen: zijn bladzijden gescheurd en zijn rug geknakt. Ik had direct geen trek meer, zette Storytel aan en ging naar huis.
Mijn lezers weten dat ik verslaafd ben aan Storytel, betekent dit dat er helemaal geen nieuwe boeken mijn huis meer binnenkomen? Absoluut niet! Voor Kerstmis mocht ik van Sintjin een boekenserie uitkiezen en ik koos voor vijf boeken van Rick Riordan, een van mijn favoriete schrijvers. Toen ze binnenkwamen, kon ik niet stilzitten van enthousiasme, iets wat Sintjin erg leuk vond om te zien. Boeken waarvan ik weet dat ik ze meer dan een keer ga lezen, koop ik nog wel en ik hoop dat meer mensen dit doen, zo blijven de boekhandels hopelijk overeind. 
#derijdendecolumnist

Meer lezen? Neem dan een kijkje op: Robin Corbee Schrijft

Reactie op Facebook

Ik denk inderdaad dat het fysieke boek gaat verdwijnen, ik lees veel, niet te betalen als ik dat allemaal moet kopen. Daarom lees ik digitaal bij de bibliotheek.

Ik heb je een pb gestuurd.

Oh, ik moet er niet aan denken dat boeken zullen verdwijnen. Ik houd er van aan boeken te snuffelen, ze te voelen, de kaft te bekijken, de achterzijde te lezen enz... In Schoorl zijn diverse boekenkast waar je boeken kunt inleveren en kunt lenen. Ik breng en haal er regelmatig

Ik heb ook een mini bieb staan , achter ons huis ( Catrijp ) er wordt heel veel gebruik van gemaakt !

Ik ook! Vet fijn die boeken kastjes overal ❤️

View more comments